Vier maanden geleden kreeg ik een hersenbloeding.
Wat daarna gebeurde veranderde mijn leven volledig.
Lieve ,
Als ik terugkijk op mijn leven, zie ik dat juist mijn grootste crises mijn grootste leermeesters zijn geweest.
Mijn paniekaanvallen.
Mijn relatieproblemen.
Mijn scheiding.
Stuk voor stuk bleken deze moeilijke periodes – achteraf – ongekende geschenken te zijn.
Maar pas nadat ik bereid was geweest om ook de schaduwstukken in mezelf toe te laten die daarbij omhoog kwamen.
Vier maanden geleden kwam er opnieuw een crisis die alles stilzette: mijn hersenbloeding.
Deze hersenbloeding zette mijn leven totaal op zijn kop en ik raakte mijn hele identiteit kwijt.
En toen leek het leven me nog een extra les te geven…
Twee weken na mijn hersenbloeding kreeg de vader van mijn kinderen ook een diepe crisis.
Daardoor kon hij een paar maanden niet voor de kinderen zorgen.
Plotseling had ik – terwijl ik zelf nauwelijks iets kon – de volledige zorg voor hen.
Ik kon voor de jongens niet de moeder zijn die ik zo graag wilde zijn.
Dat riep een intense machteloosheid op.
Ik was niet eens in staat om goed voor mezelf te zorgen, laat staan voor mijn kinderen.
Het was precies deze situatie die me terugbracht naar mijn eigen jeugd.
Naar mijn afwezige vader.
En naar mijn moeder die er wel was, maar door haar eigen problemen emotioneel niet volledig voor ons kon zijn.
Als kind leek dat me weinig te raken.
Ik leerde vooral voelen wat de ander nodig had.
Zorgen.
Dragen.
Oplossen.
De ander een goed gevoel geven.
Maar nu bracht het leven mijn kinderen in een situatie die pijnlijk veel leek op die van mijn eigen jeugd. En kwam daarbij in contact met alle gevoelens die ik als kind had verstopt, zelfs voor mezelf.
Het voelde alsof het leven me schaakmat had gezet.
En hoe pijnlijk het ook was, ergens voelde ik ook: het leven helpt me opnieuw.
Hoe ellendig de situatie ook was, het voelde dat ik ook hier ‘ja’ tegen te zeggen had en alle gevoelens toe had te staan die ik in mezelf tegenkwam.
De maanden daarna waren donker. Intens donker.
Nog nooit heb ik zoveel gehuild.
Nog nooit voelde ik me zo machteloos en angstig.
En toch…
Vier maanden later begint er iets te verschuiven.
Mijn lichaam herstelt langzaam.
Maar nog groter is wat er van binnen is gebeurd: er zijn diepe wonden geheeld.
Wonden die ervoor zorgden dat ik, ondanks een prachtig leven, altijd bezig was met het welzijn van anderen.
Altijd zorgen.
Altijd dragen.
Altijd afgestemd op de ander.
Een rol die ik als kind op me nam – en die ik onbewust mijn hele leven ben blijven spelen.
Het is bijna onwerkelijk hoe bevrijd ik me nu voel.
Ik kan op de bank zitten in mijn eentje en gelukkig zijn met… niets.
Ik kan mijn aandacht bij mezelf houden in plaats van bij de ander.
En voor het eerst voel ik dat ik het lot van de ander echt bij de ander kan laten.
Hoe vreemd het misschien ook klinkt: ik voel diepe dankbaarheid.
Voor mijn hersenbloeding.
Voor de crisis van mijn ex.
Voor het leven die me precies die lessen bracht die nodig waren om te groeien.
Ik voel ook diepe dankbaarheid voor mijn vriend, die er onvoorwaardelijk voor mij en de jongens was.
Zijn liefde en steun hebben me gedragen in een periode waarin ik volledig afhankelijk was.
En ik heb geleerd te ontvangen op een manier die ik eerder niet kende.
Deze crisis heeft me losgemaakt van mijn de rol die ik mijn leven lang heb gespeeld.
Het voelt alsof er een nieuw hoofdstuk is begonnen.
Wat er in dat hoofdstuk zal ontstaan, weet ik nog niet.
Maar ik vertrouw erop dat het leven de weg weet.
De oude Ninouk bestaat niet meer.
De nieuwe Ninouk ga ik ontdekken.
Eén ding weet ik wel zeker:
Ik keer nooit meer terug naar het drukke leven dat ik altijd heb geleefd.
De ratrace is voorbij.
De verantwoordelijkheid voelen voor het geluk van anderen is voorbij.
Stilte, rust en tijd voor mezelf zijn geen luxe meer — ze zijn een noodzaak geworden.
Juist daar kan ik de stem van mijn ziel horen die me de weg wijst.
Binnenkort pak ik mijn werk langzaam weer op, op een manier die bij mij past.
Naast de reizen, truffelceremonies en trainingen, wil ik ook retraites en lezingen gaan geven.
Ik vermoed dat ik niet de enige ben die voelt dat het anders mag.
Die klaar is met de ratrace en verlangt naar ruimte, rust en naar binnen keren.
Liefs,
Ninouk
