Waarvoor kies jij?

Een aantal jaar geleden heb ik het boek 'Een ongewoon gesprek met God' van Neal Donald Walsh gelezen. Ik was daar toen diep van onder de indruk en een paar lessen die ik daaruit heb geleerd, gebruik ik nog vrijwel dagelijks. Eén van die lessen is dat elke keuze die je maakt in je leven is gebaseerd op ofwel angst, ofwel liefde. 

Dus als je bijvoorbeeld besluit om een relatie te verbreken, kan je dat doen omdat je je laat leiden door je eigen moeite om je te binden of een teleurstelling dat het niet picture perfect is (angst), óf omdat je van binnen voelt dat dit niet de juiste partner is voor jou en je met deze keuze gelukkiger bent (liefde). En omgekeerd kan de keuze om juist bij een partner te blijven natuurlijk ook gebaseerd zijn op liefde of op angst.

De keuze om elk jaar in Nederland op vakantie te gaan kan je maken omdat je dat gewoon fijn vindt (liefde), of omdat je diep van binnen eigenlijk bang bent voor vliegen (angst). En als je elke avond thuis op de bank voor de tv zit, kan je dat doen omdat je hier gewoon gelukkig van wordt (liefde), of omdat je ergens bang bent om te falen of afgewezen te worden met als gevolg dat je je terugtrekt (angst), of omdat je overdag niet je grenzen aan durft te geven of niet datgene doet waar je energie van krijgt, waardoor je 's avonds te uitgeput bent om andere dingen te doen (angst). Want reken maar dat er veel mensen 's avonds voor de buis gekluisterd zitten om andere redenen dan dat ze er gewoon gelukkig van worden! 

Zo zijn er talloze voorbeelden te noemen. Wat te denken van mensen die gaan emigreren? Zijn die allemaal vertrokken omdat het hun diep gekoesterde wens was om in een exotisch land een restaurant te starten (liefde), of zouden er heel misschien ook een paar tussen zitten die zich hier zo ongelukkig voelen dat ze wegvluchten van hier in de hoop hun geluk daar te vinden (angst)?

Hoe zit dat bij jou? Heb jij de neiging jouw keuzes te baseren op basis van zekerheid, veiligheid, de bekende weg? Of durf je te luisteren naar de stem van je hart en te dealen met de angst die daarmee gepaard gaat? En misschien wéét je wel helemaal niet wat je hart je vertelt, omdat je zo hebt geleerd om te leven vanuit je hoofd, waardoor het lastig is om te voelen wat je werkelijk zou willen.

Durf jij werkelijk te zeggen wat je ergens van vindt, of hou je je in omdat je bang bent om afgewezen te worden? Durf jij de persoon op wie je verliefd bent werkelijk te vertellen wat je voor hem of haar voelt, en te dealen met de angst dat het mogelijk niet wederzijds is? En als het wederzijds is, durf je de ander dan ook weer los te laten, zonder te gaan claimen? Durf jij datgene te gaan doen in je leven waar jij echt blij van wordt? Ook al weet je niet wat de buitenwereld daarvan vindt en of er überhaupt geld mee te verdienen valt? En durf jij werkelijk jezelf te laten zien, inclusief je schaduwkanten en al je onzekerheden?

Uiteraard is in alle voorbeelden geen sprake van goed of fout. Iedereen is volledig vrij om te doen wat hij graag wil. Wat wel het geval is, is dat keuzes die gebaseerd zijn op angst vaak stress geven, energie kosten en je eigenwaarde verlagen. Bovendien bereik je daarmee vaak juist datgene waar je zo bang voor bent, bijvoorbeeld dat je partner je verlaat of dat je je in je volgende baan of in het land waar je naartoe verhuist nog steeds even ongelukkig voelt.

Wanneer je besluit het pad van de liefde te volgen, geven deze keuzes uiteindelijk altijd een gevoel van trots en zelfvertrouwen, ook al is de uitkomst mogelijk niet wat je had gehoopt of gedacht. Als ik iets heb geleerd de afgelopen jaren, is dat het volgen van je hart uiteindelijk de meeste voldoening geeft maar tegelijkertijd ook een van de meest spannende keuzes is. Want je zal hier altijd de angst tegen komen. Maar juist door de poort van de angst vind je de liefde. Achter de deur van je grootste angst, ligt het leven op je te wachten.

Als ik terugkijk op mijn carrière als trainer weet ik nog dat ik zó voelde wat ik wilde met mijn werk: met groepen mensen werken om ze te leren hoe ze werkelijk weer konden gaan leven door ze die weg zelf voor te leven. De eerste training die ik 10 jaar geleden mocht geven, was een stressmanagement training bij Delta Lloyd voor 12 mensen die in een burn out zaten. Doodeng vond ik het. Kon ik dit wel? Hoe ging ik ervoor zorgen dat al deze mensen zich weer goed gingen voelen? Had ik wel genoeg kennis in huis? Al weken voordat de training startte, was ik me eindeloos veel zorgen aan het maken. Ik piekerde me suf, was chagrijnig, sliep slecht en begon behoorlijk aan mezelf te twijfelen. Wilde ik dat hele trainersvak eigenlijk wel? Want dan zou het toch gewoon goed moeten voelen?

En toch zei een stem van binnen dat dit het wel was en dat het gewoon een kwestie was van door de angst heen gaan. Ik heb de training gegeven en ik denk niet dat ik er op dat moment ook maar enigszins van heb kunnen genieten. De angst was simpelweg te groot. Maar achteraf was ik wel ontzettend trots dat ik het had gedaan. En ook al was de angst er nog steeds, hij was al iets minder groot dan daarvoor. En ik heb doorgezet, heb de slapeloze nachten en de plankenkoorts op de koop toe genomen.

Nu ben ik 10 jaar verder en kan ik volmondig zeggen dat ik het fantastisch vind om voor groepen te staan. De angst of ik het wel kan, is elke training nog altijd aanwezig. Maar nu is het ook mijn kracht geworden. En ik heb bereikt wat ik zo graag wilde: mijn eigen bedrijf in training en coaching om mensen weer te laten voelen dat ze leven...


 

 

Welke rol speel jij?

Een tijd geleden was ik in gesprek met een vriend. Of eigenlijk; deze vriend was aan het praten over de issues in zijn leven en ik was als het ware zijn coach; ik luisterde, stelde vragen, steunde hem en complimenteerde hem.
Die coachrol is dan ook een rol die ik heel goed ken. Deze rol heb niet alleen jaren lang vervuld in contact met deze vriend, maar eigenlijk met eindeloos veel meer mensen, te beginnen bij mijn ouders.

Ik heb dan ook ontzettend veel aan gehad aan deze rol: ik kreeg waardering, het gaf fulfilling, mensen vonden het leuk om bij me te zijn, ik voelde me belangrijk én deze rol zorgde ervoor dat ik mezelf niet echt hoefde te laten zien en ik me dus ook niet zo kwetsbaar hoefde te voelen.
Sterker nog, als ik deze rol niet zo goed had geleerd, had ik nooit mijn eigen coachbedrijf kunnen bereiken. 
Dus ik ben er ook zeer dankbaar voor.

Tegelijkertijd heeft deze rol me ook behoorlijk veel gekost. Ik heb niet voor niets meerdere keren op de rand van de burn out gebalanceerd, omdat ik te weinig luisterde en handelde naar mijn behoeftes, maar steeds maar bezig was met ‘de ander’. En daarnaast heb ik onbewust mijn verlangen om echt contact te maken met de ander gesaboteerd. Hoeveel ik ook gaf aan anderen, het allerbelangrijkste gaf ik niet, namelijk mezelf. Terwijl echt contact pas ontstaat zodra beide partijen echt zichzelf laten zien.

En dat is precies hoe het werkt met onze rollen; ooit hebben we ze heel hard nodig gehad, maar uiteindelijk keren ze zich tegen je. Dit kan zich uiten in een depressie, burn out, stressklachten, moeizame relaties, gevoel van leegte, slapeloosheid of talloze andere klachten. 

Hoe zit het met jouw rollen? Leveren jouw rollen alleen maar winst op of betaal je ook een prijs?

Luister jij naar je hart of je hoofd?

Als jij besluiten maakt, doe je dat dan omdat het verstandig is, het je zekerheid of veiligheid geeft, het status geeft, iedereen het doet etc.? Of maak jij de besluiten omdat het van binnen goed voelt, ook al weet je niet precies waarom en wat het je zal brengen?Jaren geleden voelde ik dat ik zin had om een opleiding NLP te gaan volgen. Ondanks dat mijn baas niets vergoedde, ik geen idee had wat ik er nou precies mee kon, mijn omgeving het onzin vond en het nog heel veel geld kostte ook, besloot ik het toch te doen, gewoon omdat het goed voelde. Het bijzondere was dat ik tijdens de opleiding voelde dat ik compleet ‘aan’ ging van binnen.Van de ene opleiding kwam ik weer in contact met een volgende opleiding en elke keer checkte ik weer of ik er van binnen van ‘aan’ ging. Als dat niet het geval was, checkte ik eerst of mijn gevoel voortkwam uit angst of omdat het gewoon niet mijn ding was. Als dat laatste het geval was deed ik het niet en voelde het wel goed, dan ging ik er voor.  

Heel vaak heb ik me afgevraagd wat ik nou precies wilde gaan doen met al deze kennis, maar daar heb ik jaren geen antwoord op gekregen. Pas een jaar of 5 later voelde ik dat ik er aan toe was om zelf een training te gaan geven en ben zo langzaamaan doorgegroeid tot waar ik nu sta.

En precies op deze wijze probeer ik vrijwel alle besluiten in mijn leven te maken. Het betekent niet dat ik alleen maar de juiste keuzes maak en dat de keuzes die mijn hart maakt niet soms uitermate frustrerend of pijnlijk kunnen zijn. Soms krijg ik aanbiedingen die geweldig lijken, maar er gebeurt niets van binnen, dan doe ik het niet. En soms is het juist totaal andersom, dat het een idioot idee lijkt, maar dat het toch kloppend voelt en volg dan toch mijn gevoel.

Deze manier van in het leven staan heeft me elke keer weer meer vertrouwen gegeven dat het volgen van je eigen innerlijk kompas je precies brengt waar je moet zijn. Natuurlijk heb je je hoofd ook heel hard nodig om de keuzes van je hart in goede banen te leiden, maar dat alleen jouw hart je naar je werkelijke bestemming zal leiden.

Wat vertelt jouw innerlijk kompas? Ben je je daar überhaupt bewust van en durf je dit kompas te volgen en te vertrouwen dat dit jou zal leiden? 


Welke les heb jij te leren in je relatie??

Vrijwel iedereen kent wel het heerlijke gevoel van verliefd zijn. Dat je precies díe persoon bent tegengekomen die jou compleet maakt, je geliefd doet voelen, jou precies die erkenning of bevestiging geeft waar je al die tijd al naar verlangde etc. Maar in vrijwel alle relaties komt er ook een punt waarop je partner je niet meer geeft wat je zo graag wilde. Je komt een kant tegen van je partner waar je grote moeite mee hebt en die je een verdrietig, angstig, leeg, onmachtig of boos gevoel geeft. 

Vaak is onze neiging dan om te gaan werken om dat fijne gevoel weer terug te krijgen. We proberen onze partner te veranderen, we gaan onszelf aanpassen, we gaan zorgen voor de ander, of laten niet meer het achterste van de tong zien. Het gevolg is echter dat we vaak juist ruzie krijgen, gaan twijfelen of dit wel de juiste partner is, onszelf verliezen of ons gaan terugtrekken. En precies daardoor verdwijnt onze liefde voor de ander (en vaak ook voor onszelf) steeds meer naar de achtergrond. 

Onze partner weet onbewust en onbedoeld precies op díe knoppen te drukken die bij ons een oude pijn aanwakkeren; precies de pijn die we niet willen voelen. ‘Je trouwt met je trauma’, wordt wel gezegd. Maar diezelfde partner geeft ons ook een kans om oude stukken te helen in onszelf. 

Heel lang ben ik bezig geweest om mijn partner te veranderen. Steeds weer wilde ik het contact voelen met hem, omdat ik anders het oude gevoel tegenkwam van de paniek, de verlatenheid en de onmacht die ik heb gevoeld als klein meisje toen mijn ouders gingen scheiden en mijn vader was vertrokken. Om dat gevoel maar niet te hoeven voelen, ging ik steeds meer trekken aan mijn partner: contact, contact, contact! Maar hoe meer ik aan hem ging trekken, hoe meer mijn partner juist de neiging had om uit contact te gaan. Met als gevolg dat ik toch weer werd geconfronteerd met mijn oude pijn.

Vrijwel alle stellen die ik in mijn praktijk zie, hebben (allebei) bij de eerste sessie de neiging om met de vinger naar de ander te wijzen. Beiden zouden ze graag willen dat hun partner zich anders gaat gedragen. Onder die verwijten naar de ander zit echter vrijwel altijd een diepe eigen pijn, angst of boosheid verborgen, die we hopen op te laten lossen (of in ieder geval niet te hoeven voelen) als die partner zich maar anders zou opstellen.

De momenten dat het me lukte om te stoppen met steeds maar dat contact te zoeken met mijn partner, kwam ik in mezelf een paniek tegen. De paniek van het verlaten kind in mezelf; een gevoel dat ik koste wat kost wilde vermijden. Door te stoppen met de ander in het contact te trekken, ben ik langzaam begonnen met het toestaan van dit gevoel in mezelf. En juist omdat ik niet meer aan het trekken was, kwam mijn partner uit zichzelf naar me toe omdat hij zich aangetrokken voelde tot mijn energie en de behoefte voelde om in contact te gaan met mij. 

De vraag is dan ook: ben je op zoek naar een partner die jou gelukkig maakt? Want dan is de kans zeer groot dat je keer op keer teleurgesteld raakt. Of ben je op zoek naar een partner die jou kan helpen om jezelf te helen en werkelijk jezelf te worden? 

Door te stoppen met verlangen dat de ander moet veranderen en te kijken naar de pijn, het gemis, de angst of de boosheid die er in jou zit, kan je jezelf stap voor stap dichter bij je werkelijke zelf brengen. Als het je lukt om zo naar je relatie te leren kijken, is de kans heel groot dat deze relatie je een heel diep geluksgevoel kan geven.

Echt niet dat het mij al dagelijks lukt om al die oude gevoelens toe te laten. En gelukkig ook maar. Want zoals mijn moeder vaak heeft gezegd: ‘Nouk, wees blij dat je nog niet alle lessen hebt geleerd, want als dat zo is, dan ga je dood.’ 

Niet voor niets vertellen mensen vaak dat ze de grootste groei zijn doorgegaan in crisissituaties in ons leven. Want precies daar komen we gevoelens tegen waar we ons jaren lang tegen hebben geweerd. Juist als we stoppen om weg te rennen van dit gevoel van binnen, kan de pijn gevoeld worden. Pas dan kan de pijn transformeren naar iets anders: een diepe innerlijke rust, een gevoel van heelheid, van vertrouwen en acceptatie. Ik heb dan ook het volste vertrouwen dat het leven me precies die lessen voorschotelt waardoor ik elke keer een stukje dichter bij mezelf kan komen. 

Hoe zit dat bij jou? Welke lessen heb jij aan te gaan? Heb je te leren je grenzen of behoeftes te gaan aangeven, je angst of verdriet te laten zien, je eigen weg te gaan volgen, je verlatenheid of eenzaamheid te voelen, jezelf te gaan waarderen of erkennen of is het iets anders in jouw geval? 

Komende tijd geef ik meerdere trainingen en workshops die je kunnen helpen om jouw lessen aan te gaan. Voor meer info kan je kijken op mijn site: www.ninouk.nl




Ontspanningsoefeningen

Mocht je behoefte hebben om even te ontspannen: 

Hieronder staan een paar ontspanningsoefeningen die je kunt doen om een tot jezelf te komen.

Ontspanningsoefening 1
02 Ontspanningsoefening 2.mp3 (43.2MB)
Ontspanningsoefening 1
02 Ontspanningsoefening 2.mp3 (43.2MB)
Ontspanningsoefening 2
03 Ontspanningsoefening 3.mp3 (25.15MB)
Ontspanningsoefening 2
03 Ontspanningsoefening 3.mp3 (25.15MB)
Ontspanningsoefening 3
04 Ontspanningsoefening 4.mp3 (31.48MB)
Ontspanningsoefening 3
04 Ontspanningsoefening 4.mp3 (31.48MB)
Ontspanningsoefening 4
06 Ontspanningsoefening 6.mp3 (8.98MB)
Ontspanningsoefening 4
06 Ontspanningsoefening 6.mp3 (8.98MB)